Aŭstraliaj sciencistoj malkovras meleagron granda kiel kanguruo

Paleologoj malkovris restaĵojn de nekonata specio da meleagro kiu kapablas flugi.

Specio da giganta meleagro ĝisnune nekonata vivis en la nuna Aŭstralio, asertas paleologoj aŭstraliaj. Ĝi vivis kun diprotodono, marsupiala leono kaj ankaŭ procoptodo.

L’analizo de ostoj kaj fosilioj el diversaj landlokoj okazigis la malkovron de 5 novaj specioj de malaperintaj birdoj, asertas sciencistoj el la Universitato Flinders de Adelajdo. Ili estas parencoj grandega de Ocela nestamasulo kaj meleagro arbusta au Lathama alekturo, du specioj de birdo endemiaj de Aŭstalio.

Tiuj megapodoj vivis en la pleistoceno,(inter 2.5 milionoj da jaroj ĝis 11 000 jaroj antaŭ nia erao. La megafauno aŭstralia estis tiam aparte
riĉa, kalkulante aparte la diprotodono, la marsupiala leono kaj la procoptodono, genro da giganta kanguruo.

Sciencistoj pensis ĝisnun ke la fosilioj trovitaj en 1880 por la unua, apartenas al sola kaj malnova birdo. Sed, novaj studoj alirigis sciencistoj pensi ke ili apartenas al 58 malsimilaj specioj.

Inter ili, ĉestis meleagro kiu pezis ĝis 8 kilogramoj kaj estis pli granda ol griza kanguruo. Ĝi mezuris 1.3 metrojn, t.e. 4 foje pli granda ol  nuna meleagro.

“Tiuj malkovroj rimarkindas ĉar ili montras ke pli ol duono de la megapodoj aŭstraliaj malaperis dum pleisotceno”deklaris la doktorigxanto, Ellen Shute. “Ni komparis fosiliojn priskribitaj en la 1880aj kaj 1970aj jaroj al specimenoj malkovritaj pli frudate kaj la diferencoj inter specioj aperis klare.”

Kontraue al aliaj specioj de grandaj birdoj estingitaj,tia kia la Dido, tiuj megapodoj povis flugi. Kvankam grasaj kaj imponaj, la ostoj de iliaj flugiloj estis longaj kaj fortaj, montrante ke ili  ovis flugi kaj enarbe lokiĝi kontraue al nunaj meleagroj.

 

https://www.sciencesetavenir.fr/sciences/un-dindon-geant-volant-habitait-autrefois-l-australie_113806

 

La stranga bizono de Higgs

bison-1171794_960_720

La paleogenetikistoj supozis la ekziston de estingita ne konata specio da bizono. Ili nomis ĝin Bizono de Higgs. Komplementa studo pruvis ke ĝi vere ekzistis kaj ke la prahomoj desegnis ĝin en diversaj grotoj.

Serĉante pli bone kompreni la rolon de la klimatoŝanĝo sur la ekosistemoj, la sciencistoj ekobservadis kaj studadis la restaĵojn de Bizonoj vivintaj dum la pleistoceno kaj holoceno. Dum pleistoceno supera,( inter 126000 kaj -11700 jaroj), la fosilioj de bizonoj trovitaj en Europo ŝajne atestis le ĉeeston de nur unu specio da bizono, nomita bizono de la stepoj (Bison priscus) kiu vivis kun la praŭloj de niaj bovoj, l’uroj.

La aliro de Pleistoceno al Holoceno koincidis kun la malapero de la mamula megafaŭno kaj samtempe aperis nova specio da bizono, la praŭlo de la eŭropa bizono dum la bizono de la stepoj estis malaperanta, krom en Nordameriko, kie ĝi evoluis al amerika bizono.

Tamen, la analizo de la mitokondria DNA trovita en la ostoj kaj la dentoj de la bizonofosilioj montris ke certaj fosilioj ŝajnas aparteni al nekonata hibrida specio, miksaĵo inter uro kaj bizono de la stepo. Estas ja mirinda malkovro, ĉar raras ke specio aperas longdaŭre per hibridado. La sciencistoj, antaŭ tiuj studoj pri tiu neantaŭvidebla specio kaj preskaŭ teoria –  decidis humure nomi ĝin bizono de Higgs.

Por fortigi tiun malkovron, la sciencistoj el La Centre for Ancien DNA (Aŭstralio) finfine analizis DNA sekvencojn el 64 fosilioj (ostoj kaj dentoj fosiligitaj kaj malkovritaj en la montaro Uralo)

Plie, ili kunlaboris kun scientistoj kies fako estas prahistorio kaj kiuj ĝis nun pensis ke la diversaj grotaj pentraĵoj de bizonoj (Grotoj de Lascaux, Chauvet-pont D’arcou de Pergouset) estas artaj variadoj, kiu dependis de loka prahoma kulturo. Sed, se oni konsiderus ke tiuj desegnoj estas la bizono de stepoj kaj la bizono de Higgs, tiam tiu klarigus multajn aferojn.

Fakte, la unua havis longajn kornojn kaj dika ĝibo dum la dua havis pli mallongajn kornojn kaj malpli dika ĝibo. Tiam Oni konstatas ke laŭ la periodoj kaj la klimatoj, unu el la specioj superregas kaj ke ĝi kongruas kun la desegnoj trovitaj en la grotoj.

Ŝajnas ke la du specioj ne kunvivis, eĉ se ili vivis dum la sama periodo (supra pleistoceno) en Eŭropo. La Bizono de Higgs preferis klimaton tipikan el la glacia periodo dum bizono de stepoj preferis interglacian klimaton.

Bizono de Higgs, samkiel la bizono de la stepoj, evoluadis por estiĝi bizono eŭropa dum la uro malaperis en la XVII jarcento.

 

http://www.futura-sciences.com/sciences/actualites/prehistoire-etrange-bison-higgs-enfin-retrouve-64858/

Ĉu la plej malnovan fosilion oni trovis en Gronlando?

stromatoliofosilio

Tiuj ondaĵetoj memorigas tiujn observeblajn kun stromatolitoj. © Allen Nutman

Tio estas la ofta kialo kiu dubigas pri multo da rektaj kaj nerektaj pruvoj pri la ĉeesto de vivantaĵoj antaŭ 2.7 miliardoj da jaroj.

Antaŭ la granda oksidado okazinta ĉirkau 2.5 miliardojn da jaroj, la tero estis tre malsama. Ne estis oksigeno atmosfera kiu aspektus al ni oranĝkolore. La maroj kaj la oceanoj enhavis tre altan koncentritecon je fero kaj esti pli varme, ili aspektus al ni verdaj kaj la kontinentoj estis nigraj pro la lafoj kiu kovris ilin sen iu ajn grundo nek plantoj.

La volkanismo kaj la plakotektoniko estis tre malsame kaj l’akvotermalismo multe pli aktivas.

La kemio kaj la procezoj geologiaj estas malfacile interpreteblaj kadre de tiuj kiujn oni observas nuntempe. La plej grava problemo estas ke la rokoj el arkeano kiuj restis ĝis nia epoko , pla plejofte,estas tre metamorfigitaj. La premoj kaj la temperaturoj kiujn ili suferis ŝanĝis iliajn enajn strukturojn fizikajn kaj kemiajn. Sed se la sciencisto australia pravus- kaj tiu hipotezo estas tute akordigebla kun la datumoj el la molekula horloĝo kaj kun la nuna koncepto de LUCA- tiam la ĉeesto de stromatolitoj antaŭ 3.7 miliardoj da jaroj pruvus ke jam estis kompleksaj vivaĵoj. Oni konkluu ke la vivo jam ekzistis antaŭ 4 miliardoj da jaroj. Tio ankaŭ signifus ke surprizinde, la granda malfrua bombado ne neniigas ĝin antaŭ 3.9 miliardoj da jaroj. Se la vivo rapidege ekaperus sur la tero malgraŭ la malfacilaj vivkondiĉoj, tiam la espero por trovi vivspurojn eĉ fosiliajn sur marto plifortiĝus.

http://www.futura-sciences.com/planete/actualites/paleontologie-origine-vie-plus-vieŭ-fossiles-peut-etre-trouves-groenland-64129/

http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature19355.html

http://www.sciencesetavenir.fr/archeo-paleo/paleontologie/20160831.OBS7209/le-plus-vieŭ-fossile-du-monde-decouvert-au-groenland.html